Dla nastolatka
Masz przyjść do psychologa i nie wiesz, czego się spodziewać?
Poniżej zebrałam odpowiedzi na pytania, które mogą pojawić się przed pierwszym spotkaniem. Jeśli czegoś tu nie ma — możesz zapytać mnie o to także podczas wizyty.
Czy muszę wszystko Ci powiedzieć?
Nie. To Ty decydujesz, o czym jesteś gotowy_a rozmawiać.
Mogę zadawać pytania, żeby lepiej Cię poznać i zrozumieć, z czym się mierzysz, ale nie będę zmuszać Cię do opowiadania o czymś, o czym nie chcesz lub nie jesteś jeszcze gotowy_a mówić.
Czasem potrzeba kilku spotkań, zanim człowiek poczuje się na tyle swobodnie, żeby poruszyć trudniejsze rzeczy. To jest w porządku.
Czy powiesz rodzicom, o czym rozmawiamy?
Nie opowiadam rodzicom wszystkiego, co mówisz podczas spotkań.
To, o czym rozmawiamy, jest objęte poufnością. Z rodzicami mogę rozmawiać o tym, jak funkcjonujesz, czego możesz potrzebować i jak mogą Cię wspierać — ale nie przekazuję im szczegółowego zapisu naszych rozmów.
Są jednak wyjątki. Jeżeli będę miała powody sądzić, że Twoje życie lub zdrowie albo życie lub zdrowie innej osoby jest zagrożone, będę musiała poprosić innych dorosłych o pomoc.
Jeśli będzie to możliwe, najpierw porozmawiam o tym z Tobą i wyjaśnię, co chcę zrobić i dlaczego.
Czy rodzic będzie ze mną podczas spotkania?
Pierwsze spotkanie odbywam zwykle z rodzicem lub opiekunem, bez dziecka lub nastolatka. Dzięki temu mogę zebrać informacje o tym, co się dzieje, bez konieczności rozmawiania o Tobie przy Tobie.
Kiedy zaczynamy nasze spotkania, zazwyczaj rozmawiamy już samodzielnie. Jeśli jednak czujesz się bezpieczniej, kiedy rodzic jest z Tobą — może zostać. Czasem, szczególnie na początku albo przy silnym lęku, obecność bliskiej osoby po prostu ułatwia pierwsze spotkania. Z czasem możemy wspólnie zdecydować, czy nadal tego potrzebujesz.
Co jeśli rodzice kazali mi tu przyjść, a ja nie chcę?
Możesz mi to powiedzieć. Serio.
Nie musisz udawać, że cieszysz się z wizyty ani że był to Twój pomysł.
Na początku możemy po prostu porozmawiać o tym, dlaczego rodzice uznali, że warto się spotkać, co Ty o tym myślisz i czy jest cokolwiek, w czym chciał_a_byś dostać pomoc.
Co jeśli nie wiem, co powiedzieć?
To bardzo częste. Nie musisz przychodzić z przygotowaną historią ani wiedzieć, od czego zacząć.
Mogę zadawać pytania, możemy rozmawiać o tym, co dzieje się teraz, albo zacząć od rzeczy zupełnie zwyczajnych.
Możesz też powiedzieć po prostu: „Nie wiem, co mam powiedzieć.”
To też jest dobry początek.
Czy będziesz mnie oceniać albo mówić mi, co mam robić?
Nie chodzi o to, żebym powiedziała Ci, jak masz żyć albo kto ma rację w konflikcie z rodzicami, szkołą czy znajomymi.
Moim zadaniem jest pomóc Ci lepiej zrozumieć, co się z Tobą dzieje, dlaczego reagujesz w określony sposób i co może Ci pomóc.
Czasem będę coś proponować, zadawać pytania albo zachęcać Cię do spróbowania czegoś inaczej — ale będziemy o tym rozmawiać razem.
Co jeśli się rozpłaczę albo bardzo zdenerwuję?
Nic złego się nie stanie.
W gabinecie można płakać, złościć się, milczeć, potrzebować przerwy albo nie wiedzieć, co powiedzieć.
Nie musisz udawać spokoju tylko dlatego, że siedzisz naprzeciwko psychologa.
Czy mogę powiedzieć, że czegoś nie chcę robić?
Tak.
Jeżeli jakieś pytanie, ćwiczenie albo sposób pracy jest dla Ciebie niekomfortowy, możesz o tym powiedzieć. Możesz też zapytać, po co coś robimy.
Jeżeli zaproponuję Ci jakieś ćwiczenie, nie oznacza to automatycznie, że musisz się na nie zgodzić.
Czy psycholog może mnie zdiagnozować?
Czasami trudności, z którymi ktoś przychodzi do psychologa, mogą wiązać się z konkretnym zaburzeniem lub diagnozą. Diagnoza nie jest jednak oceną Ciebie ani informacją, że „coś jest z Tobą nie tak”. Ma pomóc lepiej zrozumieć to, czego doświadczasz, i dobrać odpowiednią formę pomocy.
Nie każda trudność oznacza też zaburzenie. Dlatego zanim wyciągniemy jakiekolwiek wnioski, ważne jest dla mnie poznanie Ciebie i zrozumienie tego, co się dzieje.